Rodzaje kredytów w Banku Spółdzielczym w Tychach

Zwykły wpis

Jak stanowi art. 69 ust. 1 prawa bankowego, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredyty wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu[1].

Kredyt bankowy jest stosunkiem ekonomicznym między bankiem a kredytobiorcą. Ogólne zasady udzielania kredytów są zawarte w prawie bankowym, a szczegółowe zasady, obowiązujące w poszczególnych bankach, ujęte są ich regulaminami kredytowymi. Banki mogą udzielić także pożyczek. Pożyczka jest instytucją prawa cywilnego, a udzielającym pożyczki może być tylko właściciel pieniędzy. Banki udzielają kredytów przede wszystkim ze środków powierzonych im przez deponentów. Istotną cechą wyróżniającą kredyt jest określenie jego przeznaczenia, przy zapewnieniu bankowi prawa kontroli wykorzystania kredytu, a także prawa wypowiedzenia umowy, gdy jego wykorzystanie odbiega od warunków umowy. W operacji udzielenia kredytu bank nawiązuje z klientem stosunki umowne, a obie strony mają zagwarantowane prawa i obowiązki sprecyzowane w umowie kredytowej. Bank zobowiązuje się do udzielenia kredytu na określonych warunkach, a kredytobiorca zobowiązuje się dochować tych warunków, a także udostępnić bankowi niezbędne informacje, pozwalające na ocenę jego zdolności kredytowej i  wyników działalności[2].

Umowa o kredyt bankowy ma charakter cywilnoprawny, ale pominięcie w kodeksie cywilnym umowy o kredyt bankowy przesunęło jej regulację do prawa bankowego. Umowa kredytowa powinna być zawsze zawierana pisemnie. Kredytobiorcę obowiązują ustalenia regulaminu kredytowego danego banku, regulujące szczegółowo warunki stosunku kredytowego. Umowa kredytowa określa cel przyznanego kredytu i zawiera oświadczenie, że kredytobiorca zobowiązuje się do wykorzystania kredytu zgodnie z przeznaczeniem. Przed zawarciem umowy kredytowej kredytobiorca składa w banku wniosek o przyznanie kredytu. Wniosek zawiera ekonomiczne uzasadnienie rodzaju i kwoty potrzebnego kredytu oraz okres jego trwania, ewentualnych rat spłaty. Formalne ograniczenia wysokości kredytu wynikają z prawa bankowego. Suma wierzytelności wynikająca z udzielonych kredytów i gwarancji oraz innych wierzytelności nie może przekroczyć w stosunkach z jednym podmiotem gospodarczym lub grupą podmiotów – 25% funduszy własnych banku.

W praktyce kredytobiorca często dostarcza bankowi dokumenty potwierdzające jego wiarygodność finansową. Należą do nich między innymi zaświadczenia urzędu skarbowego o nie zaleganiu ze zobowiązaniami podatkowymi i potwierdzające wynik finansowy, a także zaświadczenie ZUS.

Treść i forma umowy jest odpowiednio przystosowana do rodzaju zaciągniętego kredytu[3].

Schemat postępowania przy udzielaniu kredytu

Źródło: Izabella Heropolitańska „Kredyty, pożyczki i gwarancje bankowe” Warszawa 1999 str. 219

[1] Zbigniew Krzyżkiewicz „Podręcznik do nauki bankowości” Wydawnictwo „Zarządzanie i finanse” 1999 str. 85

[2] Izabella Heropolitańska „Kredyty, pożyczki i gwarancje bankowe” Warszawa 1999 str. 217

[3] Izabella Heropolitańska „Kredyty, pożyczki i gwarancje bankowe” Warszawa 1999 str. 218

Reklamy

Zabezpieczenia rzeczowe. Hipoteka

Zwykły wpis

Należy do najstarszych form zabezpieczenia kredytu bankowego. Polega na obciążeniu nieruchomości prawem, na mocy którego bank, jako wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości, bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed innymi wierzycielami osobistymi jej właściciela. W praktyce hipoteka jest realizowana poprzez dokonanie wpisu hipotecznego na rzecz banku w księdze wieczystej ( prowadzonej przez sądy rejonowe), założonej dla danej nieruchomości, która stanowi własność kredytobiorcy lub osoby trzeciej. Bank może zaspokoić się z obciążonej hipoteką nieruchomości, choćby własność nieruchomości przeszła na inną osobę (np. w drodze sprzedaży, zamiany lub dziedziczenia). Przed zaakceptowaniem hipoteki jako zabezpieczenia kredytu – banki na ogół żądają aktualnego odpisu z księgi wieczystej, zawierającego m.in. informacje, kto jest właścicielem nieruchomości oraz jakie są inne ewentualne obciążenia tej nieruchomości. Ponadto musi być dokonana wycena nieruchomości. Bank powierza na ogół to zadanie niezależnemu rzeczoznawcy. Hipoteką w świetle prawa polskiego, można obciążyć: całą nieruchomość, udział współwłaściciela we własności nieruchomości, użytkowanie wieczyste, własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, wierzytelność zabezpieczoną hipotecznie. Nieruchomości, ze względu na swoją dużą i trwałą wartość, szczególnie nadają się do zabezpieczenie długoterminowych kredytów inwestycyjnych. Akceptując hipotekę jako zabezpieczenie kredytu, banki muszą uwzględnić aktualną i przewidywaną koniunkturę na rynku nieruchomości oraz możliwości zdobycia określonego rodzaju nieruchomości (wiadomo np., że łatwiej jest sprzedać działkę budowlaną w dużym mieście, niż w regionie słabo zaludnionym). Banki zainteresowane są tym, aby hipoteka stwarzała realną możliwość zaspokojenia ich roszczeń w przypadku sprzedaży nieruchomości[1]. Żądając więc, by jej wartość była odpowiednio wyższa od udzielonego kredytu wraz z odsetkami i kosztami ewentualnego postępowania egzekucyjnego. W praktyce bywa często tak, że banki udzielają kredytu do 50% wartości nieruchomości, na której ustanowiona jest hipoteka. W warunkach polskich, z punktu widzenia banku, słabością hipoteki jest to, że w praktyce suma obciążeń nieruchomości może przewyższać jej wartość. Przepisy zezwalają też na pierwszeństwo w zaspokojeniu z danej nieruchomości wierzytelności nieujawnionych wpisem do księgi w tym wierzytelności Skarbu Państwa. Zdarza się więc tak, że bank, mimo ustanowienia hipoteki, nie jest w stanie zaspokoić swoich roszczeń z tytułu udzielonego kredytu. Przewidując taką sytuację, bank przed udzieleniem kredytu może żądać dodatkowego zabezpieczenia.

[1] Wojciech Pomykało „Encyklopedia Biznesu” Tom 1 Warszawa 1995 str.454

Zastaw ogólny i rejestrowy zastaw bankowy

Zwykły wpis

Zastaw, podobnie jak hipoteka należy do tradycyjnych, o wielowiekowej historii, sposobów zabezpieczenia kredytów bankowych. Jest to ograniczone prawo rzeczowe, które może być ustanowione na rzeczach ruchomych i prawach.

Zastaw ogólny, jako zabezpieczenie kredytu, oznacza, że rzecz została wydana bankowi. W przypadku gdy przedmiot zastawu znajduje się w posiadaniu banku, to kredyt zabezpieczony zastawem nazywa się kredytem lombardowym. Prawo zastawu może być ustanowione w szczególności na parku maszynowym, towarach, półfabrykatach, produktach gotowych, pojazdach mechanicznych. Nie można go natomiast ustanowić na rzeczach o nie ustalonej wartości oraz na rzeczach łatwo psujących się. Zastaw może też być ustanowiony na prawach zbywalnych[1]. W szczególności mogą to być:

  • papiery wartościowe (krajowe weksle własne i trasowane, czeki, obligacje, akcje, certyfikaty depozytowe ),
  • udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością,
  • wkłady na książeczkach oszczędnościowych, bony oszczędnościowe,
  • prawa w zakresie wynalazczości.

Na mocy zastawu bank może dochodzić zaspokojenia swej wierzytelności z rzeczy, bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela rzeczy, z wyjątkiem tych, którym z mocy ustawy przysługuje pierwszeństwo szczególne. Pierwszeństwo to dotyczy w szczególności Skarbu Państwa, w związku z istnieniem zastawu ustawowego (powstającego z mocy ustawy o zobowiązaniach podatkowych). Zastawione ruchomości mogą być przez bank upłynnione w przypadku niespłacenia kredytu przez kredytobiorcę.

[1] Wojciech Pomykało „Encyklopedia Biznesu” Tom 1 Warszawa 1995 str.455

 

Zabezpieczenia osobiste. Poręczenie według prawa cywilnego

Zwykły wpis

Zabezpieczenia osobiste. Poręczenie według prawa cywilnego – jest umową zobowiązującą poręczyciela do spłaty całości lub części kredytu udzielonego przez bank wraz z odsetkami w przypadku, gdy nie zostanie on spłacony przez kredytobiorcę w oznaczonym terminie. Banki uzależniają stosowanie poręczenia od zbadania zdolności poręczyciela do spłaty kredytu. Na ogół nie przyjmują poręczeń od spółek o niskim kapitale i osób fizycznych o niskich dochodach i małym majątku.

Pierwszy etap reformy polskiego systemu bankowego

Zwykły wpis

Za pierwszy etap reformy polskiego systemu bankowego uznaje się wydzielenie[1] ze struktury NBP Powszechnej Kasy Oszczędności – bank państwowy. W drugim etapie rozpoczętym w 1988 r. zapoczątkowano urealnienie stopy procentowej od depozytów i kredytów oraz powołano do życia z dniem 1 maja 1988 r., na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 11 kwietnia 1988 r., dziewięć banków kredytowych (spółek Skarbu Państwa). Były to:[2]

  • Państwowy Bank Kredytowy w Warszawie,[3]
  • Bank Depozytowo – Kredytowy w Lublinie,[4]
  • Bank Gdański w Gdańsku,[5]
  • Bank Przemysłowo – Handlowy w Krakowie,[6]
  • Bank Śląski w Katowicach,[7]
  • Bank Zachodni we Wrocławiu,[8]
  • Pomorski Bank Kredytowy w Szczecinie,[9]
  • Powszechny Bank Gospodarczy w Łodzi,[10]
  • Wielkopolski Bank Kredytowy w Poznaniu.

Bankom „dziewiątki” przyporządkowano sieć dotychczasowych oddziałów NBP. Stworzono im możliwość różnicowania stawek procentowych oraz opłat za usługi bankowe. Nowe banki odziedziczyły po NBP monopolistyczną pozycję w zakresie kredytów dla wielkich przedsiębiorstw każdego z dziewięciu regionów. Szybko jednak zaczęły odczuwać konkurencję ze strony nowych zakładanych banków. W tej sytuacji same zaczęły rozbudowywać własne sieci na terenie innych regionów, dzięki czemu większość z nich przekształciła się w banki ogólnopolskie.

Niezwykle   ważnym   przedsięwzięciem   w   rozwoju   polskiego systemu bankowego stało się przyjęcie pod koniec stycznia 1989 r. nowego prawa bankowego i Ustawy o Narodowym Banku Polskim[11]. Zapoczątkowało to trzeci etap reformy. Na mocy tych ustaw banki stały się samodzielnymi, samofinansującymi się jednostkami organizacyjnymi, prowadzącymi działalność na podstawie statutu, polegającą głównie na gromadzeniu środków pieniężnych, przeprowadzaniu rozliczeń pieniężnych oraz udzielaniu kredytów i pożyczek pieniężnych. Banki uzyskały prawo tworzenia spółek prawa handlowego i cywilnego oraz spółdzielni, jak również prowadzenia działalności gospodarczej w innych formach. Zniesiono podmiotowe i terytorialne ograniczenia działalności banków. Towarzyszyło temu przyznanie jednostkom gospodarczym pełnej swobody wyboru banku. Stworzono warunki do rozwoju konkurencyjności między bankami, co doprowadziło do ich odejścia od specjalizacji branżowej. Istotnej zmianie uległy także relacje między bankami komercyjnymi a bankiem centralnym. Nastąpiło bowiem przejście od metod administracyjnych do oddziaływania na podaż pieniądza i wielkość akcji kredytowej banków przy użyciu narzędzi ekonomicznych, takich jak np. stopy procentowe, rezerwy obowiązkowe, kurs walutowy. Wszystkie te przedsięwzięcia podjęte w trakcie trzech etapów reformy systemu bankowego doprowadziły do zmian iście rewolucyjnych, do powstania nowej sytuacji. Stąd też pod koniec 1989 r. w Polsce funkcjonowało 26 banków ogólnokrajowych, w tym dziewięć komercyjnych powstałych na bazie oddziałów NBP. Zwycięstwo ruchu „Solidarności” w wyborach parlamentarnych 4 czerwca 1989 r. stworzyło całkowicie nową sytuację. Rozpoczął się proces transformacji ustrojowej, ostateczne odchodzenie od socjalistycznych struktur i wartości, proces tworzenia gospodarki wolnorynkowej.

Z dzisiejszej perspektywy widać jednak, że podwaliny pod dalsze jakościowe zmiany w systemie bankowym zostały położone poprzez reformy lat osiemdziesiątych.

—-

[1] Por. A. Majchrzycka – Guzowska, Finanse i prawo finansowe, cyt. wyd., s. 271. Autorka ta do 1996 r. wyodrębniła cztery etapy reformy polskiego systemu bankowego (s. 271 – 273).

[2] Por. Rozporządzenie Rady Ministrów z 11 kwietnia 1988 r. o utworzeniu Państwowego Banku Kredytowego

w Warszawie, Dz. U. nr 21, poz. 137.

[3] Por. Rozporządzenie Rady Ministrów z 11 kwietnia 1988 r. o utworzeniu Banku Depozytowo – Kredytowego

w Lublinie, Dz. U. nr 21, poz. 138.

[4] Por. Rozporządzenie Rady Ministrów z 11 kwietnia 1988 r. o utworzeniu Banku Gdańskiego w Gdańsku, Dz.

  1. nr 21, poz. 139.

[5] Por. Rozporządzenie Rady Ministrów z 11 kwietnia 1988 r. o utworzeniu Banku Przemysłowo – Handlowego

w Krakowie, Dz. U. nr 21, poz. 140.

[6] Por. Rozporządzenie Rady Ministrów z 11 kwietnia 1988 r. o utworzeniu Banku Śląskiego w Katowicach, Dz.

  1. nr 21, poz. 141.

[7] Por. Rozporządzenie Rady Ministrów z 11 kwietnia 1988 r. o utworzeniu Banku Zachodniego we Wrocławiu,

Dz. U. nr 21, poz. 142.

[8] Por. Rozporządzenie Rady Ministrów z 11 kwietnia 1988 r. o utworzeniu Pomorskiego Banku Kredytowego w

Szczecinie, Dz. U. nr 21, poz. 143.

[9] Por. Rozporządzenie Rady Ministrów z 11 kwietnia 1988 r. o utworzeniu Powszechnego Banku

Gospodarczego w Łodzi, Dz. U. nr 21, poz. 144.

[10] Por. Rozporządzenie Rady Ministrów z 11 kwietnia 1988 r. o utworzeniu Wielkopolskiego Banku

Kredytowego w Poznaniu, Dz. U. nr 21, poz. 145.

[11] Por. Ustawa z 31 stycznia 1989 r. Prawo bankowe, Dz. U. nr 4, poz. 21; tekst jedn. Dz. U. z 1992 r., nr 72, poz. 359 z późn. zmianami; Ustawa z 31 stycznia 1989 r. o Narodowym Banku Polskim, Dz. U. nr 4, poz. 22; tekst jedn. Dz. U. z 1992 r., nr 72, poz. 360 z późn. zmianami.

Zabezpieczenia kredytu

Zwykły wpis

Bank udzielając kredytu musi liczyć się z tym, że kredyt ten, wraz z przypadającymi od niego odsetkami, nie zostanie przez kredytobiorcę spłacony. Żeby zminimalizować ryzyko powstania takiej sytuacji, banki dokonują selekcji wśród podmiotów ubiegających się o  kredyt, starając się wybrać tylko te, w odniesieniu do których ryzyko jest najmniejsze. Selekcja taka wymaga przeprowadzenia przez bank analizy sytuacji finansowej potencjalnego kredytobiorcy oraz zbadania realności i efektywności przedsięwzięcia proponowanego przez niego do kredytowania. Bank stara się w ten sposób upewnić, czy kredytowany projekt jest na tyle rentowny, że jego realizacja umożliwi spłatę kredytu wraz z odsetkami, a ponadto przyniesie określony zysk kredytobiorcy[1].

We współczesnych systemach bankowych powszechnie praktykowane jest także – w celu  ograniczenia ryzyka banku – przyjmowanie różnych dodatkowych zabezpieczeń kredytów. W Polsce, zgodnie z ustawą Prawo bankowe, banki mogą żądać od kredytobiorców zabezpieczenia przewidzianego prawem cywilnym i wekslowym oraz zwyczajami przyjętymi we współpracy z bankami zagranicznym. Ustanowienie zabezpieczenia kredytu jest w zasadzie traktowane przez banki jako warunek jego udzielenia. Banki uznają za dopuszczalne odstąpienie od tego wymogu tylko w przypadkach wyjątkowych, kiedy bank ma pełne zaufanie do kredytobiorcy. Zabezpieczenie powinno obejmować nie tylko sam kredyt, ale także odsetki. Całkowity koszt ustanowionego zabezpieczenia spłaty kredytu ponosi kredytobiorca. Zabezpieczenie może być udzielone zarówno przez niego, jak i przez inny podmiot (np. członka rodziny, inną firmę), który, ze względu na stosunki łączące go z kredytobiorcą, może być tym zainteresowany. Udzielenie zabezpieczenia przez inne podmioty jest konieczne zwłaszcza wtedy, gdy sytuacja finansowa i majątkowa kredytobiorcy jest słaba.

Rodzaje zabezpieczeń. Występujące w praktyce zabezpieczenia kredytów bankowych można podzielić na dwie grupy:

  • zabezpieczenia rzeczowe, w przypadku których odpowiedzialność osoby udzielającej zabezpieczenia jest ograniczona do określonych przedmiotów majątkowych,
  • zabezpieczenia osobiste, z których wynika odpowiedzialność zabezpieczyciela całym jego majątkiem z tytułu udzielonego zabezpieczenia[2].

[1] Wojciech Pomykało „Encyklopedia Biznesu ” Tom 1 Warszawa 1995 str.454

[2] Wojciech Pomykało „Encyklopedia Biznesu” Tom 1 Warszawa 1995 str.454

Kredyty mieszkaniowe

Zwykły wpis

Kredyty mieszkaniowe mogą być udzielane również przez kasy oszczędnościowo-budowlane, na warunkach określonych w ustawie z 5 czerwca 1997r. o kasach oszczędnościowo-budowlanych i wspieraniu przez państwo oszczędzania na cele mieszkaniowe. Ustawa ta wymaga, aby klient przed uzyskaniem kredytu zawarł z kasą umowę docelowego oszczędzania na cele mieszkaniowe[1].

W umowie tej określa się:

  • wysokość docelowej sumy umowy,
  • warunki oszczędzania,
  • warunki udzielania kredytu.

[1] Michael Britz „Produkty bankowe. Rynek usług finansowych” Warszawa 1996 str. 71

Kredyt w rachunku bieżącym

Zwykły wpis

Kredyt taki jest przyznawany przez bank do określonej wysokości. Kredytobiorca może wykorzystać ten kredyt w zmiennej wielkości i w czasie dla siebie koniecznym. Wpływy na rachunek bieżący zmniejszają zadłużenie kredytobiorcy. Omawiany rodzaj kredytu jest wykorzystywany do finansowania działalności eksploatacyjnej przedsiębiorstw. Formalnie ma on charakter krótkoterminowy, faktycznie jest to często kredyt długoterminowy dzięki wielkości limitu zadłużenia na rachunku bieżącym. Zabezpieczenie tego kredytu jest tak zwana deklaracja negatywna (kredytobiorca nie będzie korzystał z kredytów w innym banku)[1]. Przy ustaleniu umowy o kredyt w rachunku bieżącym bank określa na ogół następujące warunki:

  • wysokość procentu,
  • prowizje od przekroczenia limitu zadłużenia,
  • prowizje od maksymalnego zadłużenia w miesiącu,
  • prowizje od przyznanego limitu,
  • prowizje od niewykorzystanego limitu,
  • prowizje od obrotu.

Operacje kredytowe można klasyfikować po względem płynności i metod udzielania kredytu, a także jego celu. W pierwszym wypadku decyduje termin, na jaki bank udziela kredytu, gdyż najbardziej płynne są kredyty krótkoterminowe[2].

Polskie banki, przyjmując to kryterium, rozróżniają w swych regulaminach następujące kredyty:

  • krótkoterminowe, udzielane na okres do 1 roku,
  • średnioterminowe z terminem spłaty od 1 roku do 3 lat,
  • długoterminowe z terminem spłaty powyżej 3 lat.

Terminy spłaty kredytu, jego wysokość i oprocentowanie stanowią przedmiot negocjacji pomiędzy kredytobiorcą a bankiem[3].

Kredyty mogą być udzielane dwiema metodami w rachunkach:

  • bieżącym (otwartym)
  • kredytowym (pożyczkowym)

[1] Jan Głuchowski „Bankowość” Wydawnictwo Wyższej Szkoły Bankowej 1999 str. 88

[2] Zenon Fedrowicz „Polityka pieniądza i rynek kapitału” Warszawa 1997 str. 83

[3] Zenon Fedrowicz „Polityka pieniądza i rynek kapitału” Warszawa 1997 str. 83

Rejestrowy zastaw bankowy

Zwykły wpis

Oznacza ustanowienie na rzecz banku zastawu na rzeczach ruchomych przy czym rzeczy te, w odróżnieniu od zastawu ogólnego pozostają w posiadaniu kredytobiorcy lub osoby trzeciej. Możliwe jest więc używanie ich dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, bank natomiast unika niedogodności związanych z przechowywaniem rzeczy zastawionych.. W efekcie ten rodzaj zastawu ma większe znaczenie w praktyce gospodarczej, niż zastaw ogólny. W praktyce banki starają się, by zastaw został ustanowiony w taki sposób, żeby kwota udzielonego kredytu wraz z odsetkami była wyraźnie niższa od wartości zastawu. Istotnie jest to też dla nich to, by przedmiot zastawu dał się łatwo upłynnić. Bankom zależy na tym, by został ustanowiony ogólnopolski publiczny, skomputeryzowany rejestr zastawów (nadzorowany np. przez ministra sprawiedliwości lub przez prezesa Narodowego Banku Polskiego).

Rejestr taki umożliwiałby szybkie uzyskanie informacji – zarówno przez banki, jak i inne osoby – o obciążeniach dłużnika z tytułu już dokonanych przez niego zastawów. Pozwoliłoby to na bardziej skuteczne wykorzystanie tej formy zabezpieczenia kredytu i ograniczenie strat ponoszonych przez banki z tytułu nieuczciwości niektórych kredytobiorców.

Kredyt 24h

Zwykły wpis

Kredyt taki może zostać przyznany każdemu, kto ma stałe źródło dochodów. Jest przeznaczony zarówno dla klientów indywidualnych, jak i dla podmiotów gospodarczych. Od momentów przedstawienia wszystkich niezbędnych dokumentów, czas oczekiwania na kredyt wynosi 24 godziny.

Wysokość kredytu jest uzależniona od zdolności kredytowej klienta. Podstawą obliczenia zdolności kredytowej jest wysokość dochodów netto oraz liczba osób na utrzymaniu. Dla zwiększenia zdolności kredytowej, Bank daje możliwość łączenia dochodów współmałżonków. Maksymalna kwota kredytu 24h wynosi 10 tys. złotych[1].

Warunkiem przyznania tego kredytu jest:

  • udokumentowanie źródła i wysokości dochodów Kredytobiorcy i Poręczyciela (-li) z tytułu umowy o pracę, renty, emerytury lub z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej,
  • uregulowany stosunek do służby wojskowej w przypadku mężczyzn do 28 roku życia,
  • zatrudnienie od minimum 6 miesięcy.

Maksymalny okres spłaty kredytu 24h wynosi 3 lata. Raty kredytu wraz z odsetkami spłaca się co miesiąc w terminach ustalonych w umowie kredytowej. Odsetki są malejące ponieważ spłata rat kredytu zmniejsza zadłużenie. Istnieje również możliwość wcześniejszej spłaty kredytu[2].

Tabela 3. Oprocentowanie kredytu 24h

Wyszczególnienie Nominalne

Realne

Do 1 roku 21,90%

11,86%

Powyżej 1 roku do 2 lat 22,50% 11,72%
Powyżej 2 lat do 3 lat
23.50% 12,08%

Tabela 4. Oprocentowanie kredytów

Wyszczególnienie Nominalne Realne
Kredyt w ROR 18,50%
Kredyt zabezpieczony lokatą 17,00% 9,21%

Tabela 5.  Oprocentowanie kredytu inwestorskiego

Kredyt inwestorski Nominalne Realne
Do 6 miesięcy 19,00%
Powyżej 6 miesięcy do 12 miesięcy 19,50%

Źródło: Materiał udostępniony przez Bank Spółdzielczy w Tychach (dane z dnia 01.01.2002 r.)

Tabela 6. Oprocentowanie kredytu samochodowego

Kredyt samochodowy

Nominalne Realne
Do 1 roku 18,50% 10,02%
Powyżej 1 roku do 2 lat 19,50% 10,16%
Powyżej 2 lat do 3 lat 20,00% 10,28%
Powyżej 3 lat do 4 lat 21,50% 10,98%
Powyżej 4 lat do 5 lat 22,50% 11,44%

Źródło: Materiał udostępniony przez Bank Spółdzielczy w Tychach. (dane z dnia 01.01.2002 r.)

[1] Informacje udostępnione przez Bank Spółdzielczy w Tychach

[2] Informacje udostępnione przez Bank Spółdzielczy w Tychach